Het nadert, het einde van de vakantie. Morgen mag Wolf terug naar school, opnieuw, vorig jaar ging hij al een maandje. Nu nemen we voor de 2de en laatste keer afscheid van de crèche.

Het was eigenlijk niet de bedoeling dat Wolf terug naar de crèche zou gaan in de zomer, als we dat geweten hadden, was hij eigenlijk in juni nog niet gestart met school. Niet dat er iets mis is met de crèche, zeker niet. Integendeel zelfs, zij waren onze redders in nood!

Hoezo, redders in nood?

Wolf is een heel lief jongetje, maar hij is erg verlegen. Ook op school bleek dat geen evidentie te zijn, afscheid nemen verliep niet altijd zonder probleem. We wisten dat dit zo zou zijn maar hadden bewust gekozen om hem toch al naar school te brengen, hij zou nl. de vakantie kunnen doorbrengen bij de opvang waar hij ’s middags zijn dutje deed. De blauwe lelie had ons dat op moment van inschrijven op school reeds beloofd.

Niets bleek minder waar te zijn. Wegens verschuivingen in het personeel zijn alle bewijzen van deze belofte verloren gegaan. Via de onthaalouder kwam ik dit te weten een maand voor de zomervakantie nog wel. Ondanks het feit dat ik alles in het werk gesteld heb om te pleiten om dit op te lossen kwam er van de blauwe lelie uit geen kindvriendelijke oplossing. Wolf zou naar verschillende onthaalouders mogen gaan in de zomer, maar dat is geen oplossing voor een verlegen jongetje die zich niet zo snel aanpast.

Uiteindelijk belde ik naar de Sieze om hen te vragen of zij voor hem een plaatsje hadden voor de zomervakantie. Na wat puzzelwerk (wat zij mogen ook maar een bepaald aantal kindjes per dag verzorgen), lieten ze weten dat dit voor de hele zomer mogelijk was, uitgezonderd van hun verlofperiode en 2 andere dagen. Hiervoor kon hij gelukkig bij ons blijven of naar oma.

De beste keuze

Daaruit blijkt nogmaals dat we initieel de perfecte crèche gekozen hadden.  Wij hebben toen voor hen gekozen omwille van de familiale persoonlijke sfeer die er heerste. Het is een vrouw die samen met haar man heel liefdevol voor de kindjes zorgt.

Ons eerste bezoekje was op een moment dat de kindjes ook aanwezig waren, mooi dat we ook de interactie met hen konden zien. Gaf ook aan dat ze niets te verbergen hebben. Bij een eerder bezoek aan een andere crèche was dat niet het geval, daar mochten we enkel even piepen na sluitingstijd.

Toen we dus voor de allereerste bij de Sieze op bezoek gingen, waren heel wat kindjes nog aan het slapen. Terwijl ze met ons aan het praten waren, hoorden we door de babyfoon plots een kindje wenen. Het kindje was net wakker geworden. Tot onze grote verbazing merkten we dat de onthaalouders meteen aan het gehuil konden herkennen wie er wakker was, verbazingwekkend vonden wij dat.

Toen even later een aantal kinderen wakker waren, haalde de man een boekje uit en ging zich op een stoeltje zetten bij de kindjes. Allemaal kwamen ze rond hem staan, enkelen wilden op zijn schoot, de anderen omarmde hij. Geduldig las hij een verhaaltje voor en de kindjes waren in de ban van zijn verhaal. Zo merkten we dat de kindjes hen ook heel graag zien. Dat wil elke ouder toch voor hun kinderen, dat ze zich veilig en geborgen voelen?

handjes

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *