Vorige week haalde ik de tablet uit om onze zoon een tekening te laten maken voor oma. Het was al een eind geleden dat hij nog getekend had. Een eind terug was hij nog helemaal gek van kleurplaten, maar toen ontdekte hij de strijkkralen. Ook vanop school kreeg ik geen kleurplaten meer verfrommeld mee in de schooltas (hij plooit die nog niet op). Maar deze keer kwam er een echte verrassing, zijn eerste kopvoeter.

Hij beschreef tijdens het tekenen erg zorgvuldig wat hij aan het tekenen was. Zijn eerste tekening was een stralende mooie zon.

zon

Eerste kopvoeter

Op de volgende tekeningen begon hij met een groot hoofd, daarna kwamen ogen, een mond, oren en dan een hele hoop benen. Ja, een kopvoeter! De eerste! Opvallend dus wel, geen neus, de benen sluiten nog niet meteen op het hoofd aan en er waren wel erg veel benen.

eerste kopvoeter

Wat was ik verwonderd, ik had hem al lang niet meer weten tekenen en de vorige keren waren het vooral cirkeltjes die dan papa, mama, oma, opa, tante … bleken te zijn.

Zo’n evolutie, helemaal uit het niets ontstaan plots die kopvoeters. Dit zou te maken hebben met de evolutie van het kind, de bewustwording van zichzelf als autonoom persoon, de bewustwording van zijn eigen lichaam. Mooi toch? Ik vind het alvast weer een van die leuke mijlpalen.

Tekeningen lezen

Op zo’n moment ga ik dan toch ook weer twijfelen. Zou ik dan toch niet zo’n oleiding volgen om kindertekeningen te leren ‘lezen’? Dat lijkt me superboeiend! Je kind begrijpen, weten wat dit alles zou kunnen betekenen. Sommige mensen in mijn omgeving vinden dit dan weer compleet bij het haar gegrepen, toch denk ik dat er wel iets van waarheid in schuilt. Ik volgde ooit eens een gratis masterclass die me wel triggerde, ik vind het alleen een beetje duur voor hetgeen waarvoor ik het enkel wil gebruiken.

Alvast enkel bedenkingen bij ‘onze’ eerste kopvoeter op basis van de dingen die ik al gehoord en gelezen heb:

  • Gezicht centraal: Kinderen worden eerst met het gezicht geconfronteerd, dat is immers het deel van het lichaam dat hen het meest opvalt omdat de mimiek zo uitgesproken is. Dit zou schijnbaar de reden zijn waarom het hoofd zo groot en centraal getekend wordt.
  • Oortjes: ik merk dat weinig kinderen oortjes tekenen, zou dit dan te maken hebben met het ontwikkelen van zijn geweten of zou hij bewust iets horen?
  • Geen nek: Dat er geen nek is, zou te maken kunnen hebben met het feit dat er nog geen scheiding is tussen denken en voelen las ik al. Dit komt pas op een latere leeftijd.
  • Geen neus: vaak ontbreekt deze bij de eerste kopvoeters omdat dit ook niet zo makkelijk te tekenen is, of zou er toch meer achterzitten?
  • Benen niet aan het hoofdje gekoppeld: geen idee wat dit zou willen zeggen?
  • Veel benen: zou dit willen zeggen dat hij een stabiele ondergrond heeft?

Hoe hebben jullie deze tekenmijlpaal ervaren? Hebben jullie zo’n opleiding gevolgd en wat denken jullie daarover? Ik lees graag jullie meningen en ervaringen hieronder;

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *