De eerste schoolmaanden brak mijn hart elke dag, tranen bij het afzetten. Elke keer opnieuw dacht ik “Dit moet toch anders kunnen”. Heel wat zaken heb ik geprobeerd, langer blijven, meteen weggaan, belonen, een tekening op de hand om aan me te kunnen denken, de juf vragen om hem een handje te geven … allemaal tevergeefs. En toch kom ik vandaag vertellen dat het anders kan, ik heb iets gevonden dat werkt voor ons nl. technieken uit geweldloos opvoeden. Wie weet, misschien werkt het ook voor jullie?

Geweldloos opvoeden

Na een eerste sessie van een 5-delige opleiding geweldloos opvoeden had ik begrepen dat het belangrijk is voor een kind dat hij leert dat zijn emoties ok zijn en er mogen zijn. Het helpt daarom om die emoties te erkennen, benoemen en zo een houvast te geven om ermee om te gaan.

Daarin is het belangrijk dat je als ouder geen oplossingen aanreikt wanneer dat kind er op dat moment niet om vraagt. Eigenlijk is dat bieden van een oplossing voor een probleem, iets wat een ouder uit zichzelf altijd wil doen.  Als ouder wil je namelijk niet dat zijn kindje ongelukkig is of boos. Alleen, door die oplossing aan te reiken, ontneem je je kind de autonomie om zelf tot een oplossing te komen, iets wat belangrijk is in het latere leven.

School

Hoe kan je dit nu toepassen bij het op school laten

Met wat ik probeerde heb ik mogelijks wat vraagtekens opgeroepen bij omstaande ouders (geen idee of iemand het gesprek meegevolgd heeft). Toen we die toekwamen op school, trok Wolf net als alle andere dagen een pruillip. Waar ik anders voor een oplossing zou zoeken voor zijn probleem, heb ik mij gehurkt om op zijn hoogte een gesprekje te voeren met hem, dit ging als volgt.

Mama: “Jij bent verdrietig dat mama weg moet he?!”

Wolf keek verwonderd met een blik van ‘oh jij begrijpt me’ en zei triest “Ja”

Mama: “Ik vind het ook jammer hoor dat ik niet bij jou kan zijn, maar ik moet gaan werken. Zo kan ik centjes verdienen om samen met jou leuke dingen te doen”

Wolf: “Ja”

Mama: “Doe jij ook graag leuke dingen samen met mama en papa?”

Wolf: “Ja, in de zetel tv met een dekentje”

Mama: “Wel, dan zullen we deze avond samen tv kijken in de zetel met een dekentje, wat denk je?”

Wolf: “Ja, goed”

Mama: “Ik moet nu werken, maar ik kom jou deze avond terug halen”

Wolf: “Eerst nog een kus en een knuffel”

Mama geeft een knuffel en zegt nog eens: “Nu moet ik echt door”

Wolf: “Ok, ik zwaaien raampje”

Mama gaat naar buiten en Wolf zwaait zonder traantjes.

Sinds die dag gaat het goed (al meer dan een maand), ik hoef niet meer elke dag zijn emoties te benoemen of iets leuks te beloven om samen te doen. Meer zelfs, hij zwaait zelfs niet meer elke dag.

Af en toe trekt hij nog eens een pruillip en hebben we een gesprekje, maar geen van deze eindigt in traantjes. De oplossing die hij bedenkt, is niet altijd om te zwaaien, soms vraagt hij een tekening van een smiley op zijn hand  zodat hij aan mij kan denken, dan tekent hij ook eentje bij mij.

Interesse?

Ik kan je een tweetal boeken aanraden met lectuur over de technieken van geweldloos opvoeden.

2 Replies to “Naar school zonder tranen, het kan met geweldloos opvoeden

  1. Oh dat actief luisteren werkt zo goed hé!! Doe ik ook met mijn hoogsensitieve 3-jarige als hij verdrietig is of het moeilijk heeft. Gewoon zijn gevoelens uitspreken “jij bent verdrietig hé” of “het is een beetje moeilijk hé vandaag”en hij haalt opgelucht adem: mama begrijpt mij. Wonderlijk!

    1. Inderdaad, nooit gedacht dat het zo simpel kon zijn. Wij proberen altijd oplossingen te zoeken voor hun probleem terwijl ze eigenlijk gewoon erkenning nodig hebben 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *