Een beetje te laat weer, maar ik wil ‘m toch nog delen, de laatste ouderzonde van de reeks. Acedia, luiheid of voor ons, waar leggen we de lat? Hoe gaan we om met de druk die ons en onze kinderen wordt opgelegd?

Ik steek niet onder stoelen of banken dat ik vind dat er in onze maatschappij te veel druk ligt op de mensheid. We moeten gaan werken want we hebben de centjes nodig, we moeten een sociaal leven onderhouden, we moeten ons huishouden doen … we moeten vooral heel veel. Ook voor kinderen leggen we de lat al heel snel heel hoog met vragen zoals “slaapt jouw kindje al door” of opmerkingen als “amai, is jouw kindje nog steeds niet zindelijk” …

Vanwaar komt die druk?

Ik steek het altijd op ‘de maatschappij’ maar ik ben niet volledig overtuigd of dit ook aan de basis ligt van al dat moeten. Eigenlijk leggen we ons die ‘moetens’ vaak zelf op, hetzij bewust maar vaak ook onbewust omdat het zo gewired is in onze hersenen. We hebben het altijd zo gezien en geleerd, geen wonder dat het de normaalste zaak ter wereld lijkt die lat telkens weer een trapje hoger te leggen.

Ook op scholen wordt vooral veel gekeken naar hoe kinderen presteren, hoe ze vergeleken worden met de norm. Het verbaast me dan ook niet dat hier steeds meer weerstand tegen komt en systeemonderwijs steeds meer populair lijkt te worden. In onze buurt lijken die scholen alvast lange wachtlijsten te hebben.  Wij kozen zelf niet voor systeemonderwijs maar voor een school waar kinderen nog mogen kind zijn en ouders ook nauw betrokken worden.

Hoe ga ik zelf met die druk

Ik ben me bewust van die druk en probeer die – waar het even kan – niet te zetten op mijn kind of mezelf. Deze laatste vind ik moeilijker, de lat voor mezelf hoog leggen is precies is wat ik me eigen heb gemaakt. Sinds ik mama ben geworden, het heel zwaar heb gehad en mezelf heb moeten heruitvinden, probeer ik niet meer zoveel te focussen op moetens, maar wel op het creëren van mogelijkheden en keuzes.

Wanneer het gaat om mijlpalen bij kinderen, zijn wij (ja, je leest het goed, wij, niet enkel ik, ook mijn man) het type ouders die zeggen “neen, hij kan dat nog niet, dat komt wel, alles op zijn tijd”. Of “ja, dat kan hij, maar maak je geen zorgen als jouw kindje dat nog niet kan, die kan dan iets anders wel al super goed”.

Anderzijds merk ik wel dat ik druk zet bij de kleinere dingen. Bijvoorbeeld wanneer we ‘s morgens dreigen te laat te komen, begin ik druk te zetten op Wolf zodat hij zich zou haasten. Ook hier sta ik wel eens bij stil en denk ik “hij toont mij hoe het eigenlijk echt moet, het rustig doen, neem daar nu eens een voorbeeld aan”.

Goed hoor mama, leg die lat weer lekker hoog voor jezelf.

Nu te laat komen is gewoon ook onrespectvol, maar hem maar de helft van zijn ontbijt op laten eten omdat hij nu eenmaal geen ochtend mens is en ‘s morgens minder snel op gang raakt, vind ik eigenlijk ook niet erg respectvol. De juiste weg ligt waarschijnlijk ergens in het midden, daar waar we elkaar vinden en gelukkig zijn. En dat middelpunt, vroeg of laat vinden we dat wel.

Hoe ervaar jij die druk als ouder? En op onze kinderen? Hoe ga je hiermee om? Vind je dat het anders moet of kan? Wat is daar dan voor nodig?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *