De tweede zonde van een de reeks ouderzonden, een concept uitgedacht door Annelore van Compleet Geluk en Romina van Big City Life.

Ik zou alles opofferen voor mijn zoon, echt alles. Al neemt dat niet weg dat -als ik heel eerlijk ben – er toch ook wel zaken zijn waarbij me dat net wat meer moeite kost.

Het gaat niet zozeer om materiële zaken hoor. Als er iets is wat ik zeker meegekregen heb van mijn eigen mama wanneer ik bijvoorbeeld verdrietig was omdat mijn favoriete speeltje kapot of kwijt was is het de uitdrukking: “er gaan langer (vul in wat kapot of kwijt is) bestaan dan jij hoor.” Op dat moment misschien niet hetgeen je echt wil horen, maar wel een waarheid als een koe. Materiële zaken zijn vervangbaar.

Wil dat dan zeggen dat ik mijn emoties niet wil delen met mijn zoon? Neen, dat is niet waar ik naartoe wil, ook daar ben ik heel open in. Ook al is hij nog maar 3 jaar, als ik mij blij, boos, verdrietig… voel, dan vertel ik hem dat ook. Zo leert hij enerzijds dat emoties normaal zijn en dat ze er allemaal  mogen zijn maar ook dat hij met al die dingen terecht kan bij zijn mama. Stiekem hoop ik dan ook dat hij dit altijd zal doen.

Maar wat dan?

Er is eigenlijk één iets wat me echt heilig is en waarvan ik er toch niet al te snel van zal inleveren als het even kan. Het is eigenlijk niet zozeer dat ik het niet zou willen delen met mijn kind, het is gewoon iets wat niet gedeeld kan worden.

Maar ik ben eigenlijk heel erg gesteld op mijn slaap. Hoe gek klinkt dit niet, voor veel ouders is dit het eerste wat ze inleveren wanneer ze een kindje krijgen. Ik heb veel rust nodig en vind het een heuse opgave om hier tijd van op te offeren. Als het moet dan doe ik het (met tegenzin weliswaar), maar dan ga ik de dag nadien zeker vroeger slapen hoor! Eerlijk is eerlijk, mijn slaap is mijn heiligdom en daar komt niemand tussen.

Deel jij alles met je kinderen? Of is er iets wat absoluut enkel voor jou is?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *