De vijfde zonde van de ouderzonden challenge, uitgedacht door Annelore van Compleet Geluk en Romina van Big City Life

Ik ben zo’n mama die wel weet dat inconsequent zijn eigenlijk om problemen vragen is bij de opvoeding maar die er niet in slaagt om consequent te zijn. Eigenlijk kan ik Wolf maar moeilijk iets weigeren. 

Neen, of toch maar niet?

Nu ik er zo over denk, ik weet niet of ik soms resoluut aangeef dat iets niet mag. Ik probeer eerder te kaderen waarom iets geen goed idee is en hem die logica mee te geven. Dat wil zeker niet zeggen dat er absoluut geen regels zijn bij ons, we hebben wel vaste routines en tijdstippen om vb te eten, een slaapritueel …

Ook als  hij voorbeeld een boterham vraagt met confituur maar hij heeft nog eentje met choco op zijn bord liggen, krijgt hij geen. Dan vertel ik dat hij die andere krijgt eens de eerste op is, verspilling is zonde. Lukt dat altijd, neen. Ik geef eerlijk toe dat ik soms al eens sneller toegeef als ik moe ben of onder stress sta.

Is inconsequent zijn echt een probleem?

Het klinkt als iets wat van levensbelang is, consequent zijn. Je leert je kindje hoe de maatschappij in elkaar zit en welke regels erbij horen. Ik denk aan niet teveel snoep per dag, dankjewel zeggen wanneer je iets krijgt, sorry als je iemand pijn doet, geen voeding verspillen … Het gaat over kleine dingen met een grootste impact.

Wanneer ik nu zeg, oh neen, dat vind ik niet nodig, dan komt dat zeker slecht over. En toch ga ik hier zeggen dat ik vind dat je als ouder niet altijd rechtlijnig moet zijn, dat kan je toch niet. Daarmee wil ik niet zeggen dat je die regels altijd aan je laars moet lappen, dan wordt het huishouden zeker een chaos, dat wil niemand.

Waar wil ik dan wel naartoe. Wanneer je eens bij je laat slapen, leg dan gewoon uit waarom je het deze keer anders doet.

“Normaal slaap je in je eigen bedje, maar ik vind het vandaag ook wel leuk om nog een beetje te knuffelen, daarom mag je vandaag wel eens bij mij in bed slapen.” Op deze manier leer je je kindje ook wel dat het leven ook niet altijd zwart wit is en hoe hij hiermee kan omgaan door het duidelijk te leren kaderen.

Ik denk dat ik vooral aangeef waarom ik dingen belangrijk vind en hoop dat hij ze dan vooral doet omdat hij dat begrijpt. Een beetje samenwerken met respect en begrip voor elkaar.

Als een kindje begrijpt wat de ouders belangrijk vinden, kan hij misschien op zijn manier de vorm invullen. Een voorbeeldje: wij vinden het belangrijk om als we ergens op bezoek zijn en weer weggaan om dan ook afscheid te nemen. Dat kan je de regel noemen. Zelf doen we dat vaak door een kus te geven. Wanneer dit voor Wolf niet comfortabel zou voelen, kan hij misschien zelf beslissen dit in te vullen met een knuffel, een hand, een high five of door gewoon even te zwaaien. De regel is voldaan, maar de vorm is vrij te bepalen. En wil hij het niet doen, dan probeer ik hem uit te leggen dat dit belangrijk is omdat we die mensen graag zien en niet willen weggaan zonder afscheid.

Uiteindelijk, het leven is ook niet altijd even rechtlijnig, wie komt nooit terug op een beslissing? Maar toch, ik benijd mensen die op dat gebied steviger in hun schoenen staan.

Ben jij altijd consequent? Kan jij al eens iets weigeren en hoe pak je dit dan aan?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *