We zijn al aan de voorlaatste zonde van de ouderzonden challenge aanbeland, uitgedacht door Annelore van Compleet Geluk en Romina van Big City Life. Ira of boosheid of hoe slaagt je kind erin om je boos te maken?

Ik ben niet vaak  boos. Wacht, neen, dit moet ik anders formuleren. Het lijkt alsof ik niet vaak boos ben. Of neen, ik wil niet veel boos zijn maar ben dat misschien wel? Ik weet het niet …

Boos zijn, mag dat wel?

Ik heb lange tijd niet willen toegeven dat elke emotie er ‘mag’ zijn, kwaadheid was zo’n emotie waarvan ik zelf vond dat deze niet ok was. Deze heb ik dan ook altijd onderdrukt. Boos zijn associeer ik altijd met roepen, schreeuwen, slaan …

Ondertussen ben ik wel al een stap verder en kan ik ook al aanvaarden dat ik – net als alle andere mensen – boos kan zijn, op een manier die bij mij past, een rustige manier. Ik voel de emotie opkomen en probeer deze te verwoorden. Zo loopt het meestal als ik boos wordt op iemand specifiek. Eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat als ik alleen ben en kwaad ben door een situatie, ik wel eens durf brullen.

Wat maakt me boos

Geloof het of niet, maar ondanks het feit dat het lijkt alsof ik kilometers geduld heb, heb ik dat niet. Dus wanneer mijn zoontje nadat ik 10x gevraagd heb verder te doen vb. voor we naar school moeten en het nog niet doet, dan durf ik wel eens boos worden. Dit durft dan te resulteren in een uitbrander, een huilend kind, gevolgd door een mama die zich schuldig voelt en zich weer verontschuldigd.

Ik probeer het wel beter aan te pakken en iets meer “Gordon” te werken en dus te verwoorden dat ik het niet leuk vind wanneer hij niet doordoet. Dat ik dan het gevoel heb me te veel te moeten haasten en ik daardoor zenuwachtig en boos wordt. Alleen, op dat moment ben ik dan al zenuwachtige en loopt dat bewuste proces soms minder goed dan het zou moeten.

Hoe loopt dit bij jullie? Zijn jullie vaak boos? En wat maakt je dan boos?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *